. این در حالی است که حداقل انتظار از یک دوربین دانشجویی در سال ۱۴۰۴، رزولوشن Full HD یا 4K است. برای پروژههای معماری که نیاز به ثبت جزئیات مصالح و خطوط دارند، یا برای پروژههای گرافیکی که به کیفیت رنگ و دقت تصویر نیاز دارند، این رزولوشن کاملاً ناکافی است.

۲. عدم پشتیبانی از فرمت RAW

SMX-C14 فقط عکسهای JPEG با رزولوشن حداکثر ۸۰۰×۶۰۰ پیکسل ثبت میکند. برای دانشجویان عکاسی و گرافیک که نیاز به ویرایش حرفهای، تنظیم رنگ و اصلاح پرسپکتیو دارند، نبود فرمت RAW یک محدودیت اساسی است.

۳. عدم امکان تعویض لنز

این کامکوردر لنز ثابت دارد و از هیچ لنزی پشتیبانی نمیکند. دانشجوی معماری نمیتواند از لنز واید برای ثبت نماهای کامل ساختمان استفاده کند و دانشجوی عکاسی نمیتواند اصول کار با لنزهای مختلف (پرتره، واید، ماکرو) را تمرین کند.

۴. کنترلهای دستی بسیار محدود

SMX-C14 فاقد حالتهای Manual، Aperture Priority و Shutter Priority به شکلی است که در دوربینهای عکاسی DSLR و بدون آینه وجود دارد. دانشجو نمیتواند مثلث نوردهی (دیافراگم، شاتر، ISO) را بهصورت عملی یاد بگیرد.

۵. کیفیت ساخت و عمر مفید

این دستگاه یک محصول مصرفی ۱۷ سال پیش است. باتری، سنسور و قطعات الکترونیکی آن ممکن است فرسوده شده باشند و پشتیبانی و قطعات یدکی آن در بازار ایران بهسختی یافت شود.

مقایسه SMX-C14 با کانن EOS 100D برای دانشجویان هنر

نتیجهگیری: کدام را بخرید؟